Κάποτε, εκατομμύρια εκατομμυρίων στιγμές πριν από τώρα, στην ακίνητη και σιωπηλή λίμνη του Σύμπαντος, ρίχτηκε ξαφνικά ένα βότσαλο κι άρχισαν κύκλοι μέσα σε κύκλους να ανοίγονται.

Σήμερα, στην άκρη αυτή της Αργολίδας, εμείς - μια μικρή συντροφιά από αγόρια και κορίτσια, ενός είδους που ονομάστηκε άνθρωπος και που για λίγο νόμισε πως είναι στο κέντρο εκείνων των ομόκεντρων κύκλων - κοιτάζουμε γύρω μας τον κόσμο.

Βλέπουμε κύκλους ζωής να δημιουργούνται, να χάνονται, να μεταβάλλονται, να αγωνίζονται. Με έκπληξη διαπιστώνουμε πως είμαστε τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας αλλά και με τους συγκάτοικους μας στον πλανήτη Γη.

Δείτε, είναι όλα θαυμαστά τα γύρω μας, με μια εκπληκτική ποικιλία κι αλληλεξάρτηση. Κάθε τι που ζει έχει δικαίωμα να ζεί, να αναπτύσσεται, να βελτιώνεται, να αναπαράγεται.

Τι είναι στο κέντρο των κύκλων της ζωής και τι είναι παραπέρα ;

Ποιά είναι η θέση η δικιά μας;

Πώς να ξαναφέρουμε την αρμονία, που αστόχαστα διαταράξαμε μέσα μας και γύρω μας ;

Εμείς, λίγα αγόρια και κορίτσια, σκεφτόμαστε, συζητάμε, παίζουμε, σχεδιάζουμε δράσεις στη μικροκλίμακά του σχολείου, της οικογένειας, της κοινωνίας μας.